گاه از زبان دوستی نزدیک انتقادی می‌شنویم که ممکن است تلخ باشد، و گاه غریبه‌ای با چند کلمه تعریف، روزمان را می‌سازد. 

در جهانی که از یک‌سو با بحران هویت، شتاب تحولات فناوری های نوین، فروپاشی نهادهای سنتی روبه‌رو است و از سوی دیگر، با تهاجم فرهنگی و دوقطبی‌سازی، زن سنتی و زن مدرن دست‌وپنجه نرم می‌کند، جایگاه زن از یک مقوله فردی و خانوادگی، به یک مسئله راهبردی بدل شده است. بازتعریف زن در این فضای پرچالش، نه‌تنها ضرورتی فرهنگی، بلکه الزاما اجتماعی و حتی سیاسی است.

طرح این ادعا که دکتر موسی احمدی با وجود سابقه سه‌دوره‌ای، عضویت مستمر در کمیسیون انرژی، و یک سال ریاست موفق، فاقد صلاحیت لازم برای تداوم این مسئولیت است، به‌سختی قابل پذیرش خواهد بود.

این روزها دیدن افرادی که در آسانسور مشغول گرفتن سلفی هستند، صحنه‌ای آشناست. آینه‌ی آسانسور فرصتی است برای نگاه سریع به ظاهر، مرتب‌کردن موها یا حتی ثبت یک عکس جذاب در نور خاص آن.

اگر بخواهیم پروسه ساخت یک قرص نان را از مزرعه تاسفره مردم بررسی و دنبال کنیم و یا اگر واردات گندم آن را انالیز کنیم ان وقت می دانیم که چه هزینه ایی روی دست کشور و دولت ها قرار داده ایم، 

حمله تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی به خاک جمهوری اسلامی ایران و شهادت جمعی از سرداران و دانشمندان

سهیلا شعبانی: قتل دلخراش الهه حسین‌نژاد به دست یک راننده عبوری که قصد سرقت موبایل او را داشت، بار دیگر افکار عمومی را در شوک و اندوهی عمیق فرو برد. الهه زنی جوان، تنها به‌دلیل مقاومت در برابر دزدیده شدن گوشی تلفن همراهش، با ضربات چاقو به قتل رسید و جسد بی‌جانش در بیابان‌های اطراف تهران رها شد. این حادثه نه‌فقط یک جنایت خشونت‌بار، بلکه نماد بی‌پناهی زنان در فضای شهری و فقدان امنیت اجتماعی در ساده‌ترین فعالیت‌های روزمره است.

“کارپردازان مجلس: چرخ‌های خاموش نظارت و اجرا در قلب قانونگذاری”  

در روز سه‌شنبه، سوم خرداد ۱۳۶۱، خرمشهر، تکه ای از دل ایران، با نخل های سوخته و خاکی زخم برداشته، دوباره به آغوش وطن بازگشت.

احترام به شعور مخاطب؛ شرط بقای رسانه‌ها در عصر فناوری است.