گاهی وقت ها آدمی برای دیدن گذشته به جایی می‌رود تا خودش را پیدا کند. گذشته می تواند در یک کوچه قدیمی، پشت یک در چوبی یا در صدای روضه‌ای که از خانه‌ای بیرون می‌آید زنده باشد.کودکی اما همیشه در حافظه آدم ها زندگی می‌کند، با صدای قدم‌ها در کوچه، گرمای آفتاب روی دیوارهای بلند عمارت های قدیمی و آدم‌هایی که سال‌ها است دیگر نیستند. هرچه از آن روزها دورتر می‌شویم، بیشتر می‌فهمیم که زمان بخشی از خودمان را با خود برده است.