نامه‌ای با نوای نی‌انبان به رافائل گروسی  

دو روستا که سال‌ها پیش از ساخته شدن نیروگاه، همسایه‌ی وفادار خلیج‌فارس بوده‌ و هستند.

بیشتر مردمشان صیادند و روزی از دریا می‌گیرند. در شفق به صید رهسپارند و در فلق با رزق حلال دریا به خانه بازمی‌‌گردند.

خانه‌هایشان همان‌جاست؛ پهلو به پهلوی نیروگاه. آن‌قدر نزدیک که گنبد رآکتورش از حیاط خانه‌ها پیدا است.

وقتی نیروگاه ساخته شد، کسی جمع نکرد برود جای دیگر. مردم ماندند. همان خانه‌ها، همان کوچه‌ها، در جوار همان دریا.

این روزهایی که گذشت اما چندین بار محوطه نیروگاه بوشهر هدف حمله قرار گرفت. خبرش در دنیا پیچید و طی گزارش‌هایی به آژانس و شخص شما هم رسید.

با این حال از اینجا که ما نگاه می‌کردیم، واکنش‌ها بیشتر شبیه یادداشت‌های محتاطانه در حاشیه‌ی یک گزارش بود تا هشداری جدی پیرامون خطری که حمله به یک تأسیسات هسته‌ای می‌تواند برای انسان‌ها و محیط زیست رقم بزند.

شاید هم ماجرا از فاصله وین تا بوشهر جور دیگری دیده می‌شود و یا اینکه تصویر روشنی از اصابت‌ها به نیروگاه و از دست دادن یکی از کارکنان آن به دستتان نرسیده.

برای همین بد نیست بدانید همان روزهایی که خبر حمله‌ها منتشر می‌شد، اهالی این دو روستا و همسایگان نیروگاه همین‌جا در خانه‌هایشان بودند؛ قایق‌ها به دریا می‌رفتند و عصرها به ساحل برمی‌گشتند.

از اینجا که نگاه می‌کنیم، حمله به یک نیروگاه هسته‌ای صرفاً یک خبر امنیتی یا سیاسی نیست. موضوعی است که اگر جدی گرفته نشود، می‌تواند خیلی فراتر از مرزهای یک گزارش اداری اثر بگذارد. یک چرنوبیل دیگر.

غروب‌ها اگر به ساحل نزدیک نیروگاه بیایید، گاهی صدای نی‌انبان به گوش می‌رسد. ساز بی‌پیرایه‌ای از جنوب، از همین خاک.

این نامه هم شبیه همان صداست؛ راهی ساده برای اینکه بگوییم جایی که در گزارش‌ها درباره‌اش صحبت می‌شود، تنها یک تأسیسات روی نقشه نیست.

فکر کردیم بد نیست این را از زاویه ساحل هم بشنوید.

از جایی میان هلیله و بندرگاه.

جایی که مردم کنار همان نیروگاهی هستند و زیست می‌کنند که جهان درباره‌اش زیاد حرف می‌زند — اما نه همیشه آن‌قدر که خطرش ایجاب می‌کند!

نوازنده نی‌انبانی از خلیج فارس، بوشهر.

بردیا بهرام‌نژاد