«ورزش بوشهر مدیر ندارد، تیم‌های لیگ برتر هم ندارد»؛ گفت‌وگوی چالشی با حسین وردیانی

سهیلا شعبانی/ بانگ بوشهر، لطفا خودتان را برای مخاطبان معرفی کنید: حسین وردیانی هستم. در یک خانواده ورزشی، ۱۴ اردیبهشت ۱۳۳۸ متولد شدم. در تیم‌های نوجوانان، جوانان و بزرگسالان استان عضویت داشتم و دارای مدرک لیسانس تربیت بدنی هستم. دبیر ورزش مدارس بوشهر، دبیر هیئت فوتبال استان، رئیس هیئت فوتبال شهرستان و استان بوشهر، مدیر دبیرستان‌های سعادت و دانشگاه خلیج فارس، کارشناس مسئول اداره‌کل آموزش و پرورش استان بوشهر و مدیرکل تربیت بدنی استان بوده‌ام.

شما بیش از نیم قرن در ورزش بوشهر حضور داشتید. اگر بخواهید کارنامه ورزش را در یک جمله توصیف کنید، چه می‌گویید؟ بوشهر استعدادهای زیادی دارد؛ اما در رده‌های بالای ورزش کشور نه مدیر داریم و نه تیم‌هایی در لیگ‌های معتبر.

بدون تعارف، بزرگ‌ترین ضربه به ورزش بوشهر چه چیزی بوده است؟ بزرگترین ضربه کمبود بودجه است. زیرا استان بوشهر دارای مدیران توانمندی است، متأسفانه کمبود بودجه در همه ادوار مشکل اصلی بوده است.

اگر مشکل فقط بودجه است، چرا با وجود منابع اقتصادی بزرگ در استان، ورزش بوشهر هنوز مشکل مالی دارد؟ به خاطر این که حضور صنایع در ورزش بسیار کم‌رنگ است و بیشتر در مقاطع زمانی کوتاه اتفاق می‌افتد.هیچ‌کدام از صنایع استان حاضر نیستند اداره یک تیم را برعهده بگیرند. در کرمان یک صنعت ده‌ها تیم دارد؛ اما در دشتستان، سیمان حتی یک هیئت هم اداره نمی‌کند.

مقصر را باید صنعت دانست یا مدیریت ورزش استان؟همه مقصر هستند؛ مسئولین، مدیران صنعتی، پیشکسوتان، مربیان و هر کسی که دستی بر آتش دارد.

شما بارها از دخالت سیاسیون در ورزش انتقاد کرده‌اید. این دخالت دقیقاً چه آسیبی به ورزش کشور زده است؟آسیب جدی زده است، عدم برنامه‌ریزی و دخالت سیاسیون در امر ورزش مشکلی که حل نکرد، بیشتر هم کرده است.

آیا تغییر مداوم مدیران، فرصت برنامه‌ریزی بلند مدت را از ورزش گرفته است؟ هرچند که در کل یک برنامه بلندمدت در سطح کشور وجود ندارد؛ ولی تغییر مدیران امر ضروری است که نباید سیاسی باشد.

اگر مدیران ورزشی توانمند هستند، چرا خروجی ورزش بوشهر در سطح ملی این‌قدر کم است؟ زیرا؛ ما در رده‌های بالای ورزش کشور نه مدیر داریم و نه تیم‌هایی در لیگ‌های معتبر و این یعنی مشکل بوشهر فقط تولید ورزشکار نیست؛ مشکل، رساندن ورزشکار به سطح بالای ورزش کشور است.

نسل شما با امکانات بسیار کم ورزش کرد. چه چیزی در آن نسل بود که امروز به ندرت دیده می‌شود؟ زمان ما ورزش آماتوری بود و هزینه‌ها مانند امروز نبود. باشگاه‌ها با اندک کمک هواداران اداره می‌شدند، ولی امروز ورزش حرفه‌ای شده است.

آیا حرفه‌ای شدن ورزش فقط هزینه‌ها را بیشتر کرد یا اخلاق ورزشی را هم تغییر داده است؟متاسفانه باعث شد، بی‌نظمی و عدم رعایت شئونات اخلاقی در ورزش بیشتر دیده می‌شود.

اگر ورزشکار نسل شما امروز همان رفتارها را داشت، پیشکسوتان چه واکنشی نشان می‌دادند؟ در نسل امروز عدم تواضع، فروتنی و احترام به بزرگان و داوران به روشنی دیده می‌شود.

شما زمانی مدیرکل تربیت بدنی استان بودید، کدام تصمیم‌تان را موفق می‌دانید؟ تعامل با دستگاه‌های اجرایی استان، همدلی با مدیران صنعتی در سطح استان و کشور و رسیدگی بیشتر به هیئت‌های ورزشی را از اقدامات مهم آن دوره می‌دانم.

آن زمان بیشتر دغدغه ساختن ورزشکار را داشتید یا ساختن زیرساخت؟ مهم‌ترین دغدغه من، احداث زیرساخت‌ها مانند: استادیوم، سالن، استخر و خوابگاه بود.، البته نگهداری از آنها کار سختی است و نیاز به بودجه خاص دارد.

به نظر شما امروز کدام بخش ورزش بوشهر بیشتر از همه فراموش شده است؟چرا؟ باشگاه‌ها. باشگاه‌هایی که زمانی هویت ورزشی بوشهر بودند، به دلیل حرفه‌ای شدن ورزش و نبود بودجه کافی برای باشگاه‌داری از بین رفتند یا ضعیف شدند.

در حال حاضر مدیران ورزشی چقدر از تجربه پیشکسوتان استفاده می‌کنند؟تعدادی از مدیران با پیشکسوتان همفکری و تبادل نظر می‌کنند. ولی جایگاه پیشکسوتان مانند گذشته نیست.

چرا؟ چون حرمت امامزاده با متولی آن است. یک کارمند بعد از ۳۰ تا ۳۵ سال خدمت، پس از بازنشستگی هیچ احترامی در سازمان خود ندارد. در ورزش ایران و جهان هم قهرمان زنده را عشق است و پس از پایان دوران ورزشی، ورزشکار اعتبار چندانی ندارد.

بوشهر زمانی ورزش را از دل محلات می‌ساخت. چرا این چرخه متوقف شد؟ به علت از بین رفتن جایگاه ورزش محلات. مسئولان اجازه دادند بیشتر زمین‌های محلات از بین برود. حذف زمین‌های محلات، بخشی از هویت اجتماعی ورزش بوشهر بود. ورزشکار بوشهری زمانی نماینده محله‌اش بود؛ ولی امروز این حس تعلق کم‌رنگ شده است.

به نظر شما چگونه می توان ورزش و فرهنگ را به هم پیوند زد؟ورزش بدون فرهنگ یک ضد ارزش است. در این حالت ورزشکار فقط به فکر خود و منافع خود است. فرهنگ بدون ورزش هم شادابی، سلامتی و همزیستی مسالمت‌آمیز را از دست می‌دهد.یک مدیر ورزشی خوب بایستی به همه ابعاد احاطه و توجه داشته باشد؛ زیرا برای انجام یک برنامه لازم است همه ابعاد آن را را برای دیگران توجیه کرد.

اگر قرار باشد فقط سه مطالبه برای نجات ورزش بوشهر مطرح کنید، چه می‌گویید؟برنامه‌ریزی بلندمدت، تأمین بودجه و توجه جدی به باشگاه‌ها و زیرساخت‌های ورزشی.

و آخرین سؤال؛ اگر امروز بخواهید یک جمله صریح به مسئولان ورزش بوشهر بگویید، چه می‌گویید؟می گویم که ورزش بوشهر نیازمند برنامه بلندمدت است و تغییر مدیران نباید سیاسی باشد.