سونامی خاموش سرطان؛ چالشی جهانی فراتر از مرزها

دکتر پوریا عادلی: اپیدمی سرطان. موج عظیمی است که، مرزهای جغرافیایی و اجتماعی را درنوردیده و الگویی ناعادلانه و پیچیده در توزیع جهانی خود به نمایش گذاشته است.

در کشورهای پردرآمد، شاهد غلبه سرطان‌های مرتبط با سبک زندگی مدرن مانند پستان، پروستات و کولون هستیم که با افزایش امید به زندگی، چاقی، تغذیه ناسالم و مصرف دخانیات پیوندی ناگسستنی دارند. در مقابل، در کشورهای با درآمد کم و متوسط، بار سنگین سرطان‌های مرتبط با عفونت‌ها مانند دهانه رحم (ناشی از HPV)، کبد (ناشی از هپاتیت) و معده (ناشی از هلیکوباکتر پیلوری) قربانیان بیشتری می‌گیرد.

این تقسیم‌بندی، تراژدی عمیق‌تری را نیز در خود پنهان کرده است: شکاف فزاینده در دسترسی به مراقبت‌های اساسی. در حالی که کشورهای ثروتمند به‌ تکنولوژی های پیشرفته‌ای از روش‌های تشخیصی و درمانی مجهزند، بسیاری از مناطق جهان حتی از خدمات پایه‌ای چون پرتودرمانی و غربالگری ساده محرومند.

درست در همین نقطه است که نقش درمان‌های نوین سرطان به عنوان کلیدی استراتژیک برای مهار این سونامی جهانی آشکار می‌شود. انقلابی که در دهه‌های اخیر در عرصه انکولوژی رخ داده، امیدی تازه در دل بیماران و نظام‌های سلامت دمیده است. ایمنی‌درمانی، با بسیج کردن سیستم ایمنی بدن بیمار برای مقابله با سلول‌های سرطانی، تحولی بنیادین در درمان بدخیمی‌های پیشرفته مانند ملانوم و سرطان ریه ایجاد کرده است.

درمان‌های هدفمند، با حمله مستقیم به مولکول‌های خاص درگیر در رشد و گسترش تومور، مسیری دقیق و کم‌عارضه‌تر را هموار ساخته‌اند. پزشکی دقیق (Precision Medicine) با تکیه بر توالی‌یابی نسل جدید (NGS)، امکان طراحی پروتکل‌های درمانی کاملاً شخصی‌شده بر اساس پروفایل ژنتیکی هر بیمار و تومور او را فراهم آورده است.

در حیطه درمان های رادیوتراپی، فناوری‌هایی مانند رادیوتراپی هدایت شده با تصویر (IGRT) و رادیوتراپی تعدیل شدۀ شدت (IMRT) امکان تابش دوزهای بیشتر و موثرتر به تومور را با حداقل آسیب به بافت‌های سالم مجاور ممکن ساخته‌اند.

اما این پیشرفت‌های درخشان، تنها نیمی از داستان هستند. توسعه این روش‌ها به خودی خود کافی نیست؛ بلکه تضمین دسترسی عادلانه به آن‌ها در سراسر جهان، آرمان و ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است.

بسیاری از این درمان‌های نوین، با هزینه‌های سرسام‌آور همراهند و حتی سیستم‌های سلامت ثروتمند را نیز تحت فشار قرار داده‌اند. این امر، شکافی عمیق در پیامدهای درمانی بیماران در کشورهای مختلف ایجاد کرده است.

آنچه یک بیماری قابل کنترل در یک کشور توسعه‌یافته است، می‌تواند در نقطه‌ای دیگر از جهان به معنای حکم مرگ باشد. بنابراین، توسعه این روش‌ها باید با استراتژی‌های هوشمندانه برای به صرفه‌سازی،تقویت نظام‌های بیمه‌ای و ایجاد مسیرهای سریع‌تر برای تصویب و ادغام آن‌ها در سبد خدمات سلامت ملی همراه باشد.

به عنوان یک رادیوانکولوژیست، باور دارم که ما در آستانه یک گذار تاریخی قرار داریم. مبارزه با سونامی سرطان، تنها با پیشرفت‌های تکنولوژیک محض پیروز نخواهد شد.

این نبرد، نیازمند عزمی جهانی، سرمایه‌گذاری هوشمند در زیرساخت‌ها، و تعهد راسخ به عدالت در سلامت است. ما باید مرزهای علم را پیش ببریم و در همان حال، پلی از امید و شفا بر شکاف عمیق نابرابری بزنیم. تنها در این صورت است که می‌توانیم امواج خروشان این بحران را مهار کرده و آینده‌ای را تصور کنیم که در آن، تشخیص سرطان، در هر کجای جهان که باشد، به معنای پایان راه نباشد، بلکه آغازی بر یک مسیر درمانی قابل دسترس و موثر باشد