زنان؛ حافظان خاطره یک ملت

آذین سیف بوشهری/ بانگ بوشهر، هر از گاهی از بالا آب روی سر جمعیت افشان می‌شود. صدای انتقام خواهی فضا را پرکرده است.در مسیر، موکب‌ها یک لحظه هم آرام ندارند. بطری‌های آب، لیوان‌های شربت و لقمه‌های ساده، بی‌وقفه میان مردم می‌چرخد. خیلی‌ها حتی فرصت رسیدن به موکب را ندارند، اما دست‌ها از میان جمعیت دراز می‌شود تا آب و غذا به نفرات عقب‌تر برسد. در آن شلوغی، هیچ‌کس برای خودش نیست.

میان آن همه چهره، زنی که کودکش را روی شانه‌هایش نشانده توجه ام را جلب می کند، کودک با کنجکاوی اطراف را نگاه می‌کند و مادر، در حالی که اشک از گونه‌هایش سرازیر است، آرام با جمعیت همراه می‌شود. این تصویر، بیش از هر سخنرانی و یا شعاری، حال و هوای امروز ایران را روایت می‌کند.

آنچه امروز دیده می‌شود، حضور پرشمار مردم نیست؛ بلکه جلوه‌ای از همدلی جمعیتی است که به خونخواهی رهبر شهید و تجدید میثاق با رهبر جدید خود آمده اند.

سال‌ها بعد، هر کس این روز را به شکلی روایت می کند، اما بعید است تصویر آن مادری که زیر آفتاب تیرماه، کودکش را بر شانه گرفته و آرام اشک می‌ریزد، از ذهن ها پاک شود. زیرا این تصویر، از صدها جمله رساتر است.