چه نیازی است به ولی همچو علی(ع)؟

آذین سیف بوشهری/ بانگ بوشهر، در جامعه ای که مفهوم انسان مسئول و دادگر؛ غریب است؛ الگویی باید که قلب را جلا دهد تا بزرگ منشی ها، درونیِ انسانِ تنها در جمع دهکده ی جهانی شوند و به راستی چه نیازی است به علی از جاهلیت گذشته تا جاهلیت مدرن؟

کدام مردانگی ها در این عصر کمرنگ است که نام علی بن ابیطالب روشن کننده ی معنای جوان مردی می شود؟ کدام دادخواهی ها به زیرخاک رفته است که داد مظلوم تا ثریا، آسمان را جایگاه آه های سرد قرار داده است و علی بلندمرتبه نمونه ی بارز دادجویی آن جامعه است.کسی که به تعبیر امام موسی صدر: انسانِ مسئول است در برابر خدا،جامعه و آدمیان.

امام علی(ع) دردمند است و آگاه به روایت های پنهان و آشکار زندگی. دردشناس است و قدرتمند در زمینه ی واکاوی معتضلات اجتماع. اندیشمند است و هم چنین برخوردار از علم لَدُنی.

دافعه دارد و جذابیت های دنیایی او را نمی فریبد؛ بی کم و کاست مهیا و مشتاق به جهان دیگر است و زندگی را جز درنگی کوتاه و محل گذر نمی بیند.

جاذبه دارد و متعلق به زمان و مکان ورای خود است.

چه کسی می تواند در عصر پیامبر اکرم(ص) و بعد از آن عدالت محور،آزادی خواه و کریم باشد و مرتبه ی والای ایمان را در عمق جانش نهادینه کند؛ نه بلغزد و نه سِفله رفتاران را قوام بخشد جز امیرالمؤمنین علی(ع) که شیعه را هدایتگر است.

ولایت و سرپرستی از آن همگان نمی شود و مفهوم رهبری در اعصار متمادین از انسان کامل و مسئولی همچون علی برمی آید که می فرماید: خدایا تو میدانی آن چه از ما سر زد برای رقابت در قدرت نبود بلکه برای بازگرداندن نشانه های دین تو بود و یا آن هنگام که حق خود و مردم را یادآور می گردد، می فرماید:  که اگر حضور مردم نبود،با وجود یاران، حجت بر من تمام نمی شد.

ولی بودن، دلسوزی، مدارا، واقع گرایی،صلابت و پرهیز از آزمندی می خواهد که همه یک جا در سیره ی مولا علی(ع) نمود دارند.

به امید آن که در جهان پر زرق و برق معاصر با ارادت به سرپرست حقیقی مان أمیرالمومنینِ بی مانند، زندگی کنیم و او را بیش از پیش بشناسیم.